Het Australische leven

Het is mijn laatste dag in Melbourne en tot nu toe gingen mijn berichten vooral over wat ik hier allemaal uitspook. Ik wilde al een tijdje een bericht schrijven over hoe bijzonder ik de levensstijl hier vind van de mensen die ik heb leren kennen en ook over hoe ik zelf verander en wat ik hier leer. Daarom schrijf ik nu een apart bericht wat eigenlijk over mijn hele Oz-ervaring gaat tot nu toe.

Heel veel stereotypen zijn beantwoord en zo zijn Australiers over het algemeen inderdaad ontzettend vriendelijk, behulpzaam en relaxt. Wanneer je in de stad de weg niet weet dan hoef je vaak niet eens om hulp te vragen, want er komt meestal wel iemand naar je toe: “You look a little lost, can I help you?”. En nog vaker gebeurt het dat ze de route niet alleen uitleggen, ze brengen je er meteen naartoe. Iets typisch wat me wel opviel is de manier waarop veel mensen hier de trein in en uit stappen. In Nederland drommen we om de deur heen wanneer er een trein op het perron aankomt waar we in willen stappen, maar we wachten meestal wel tot de inzittende passagiers zijn uitgestapt. Hier in Melbourne gebeurt dat wachten vaak niet. Zodra de deuren open gaan stappen mensen in zonder te wachten op de uitstappende mensen.

Sinds mijn aankomst merk ik dat ik zelf ook veel veranderd ben. In het begin vergeleek ik alles met ‘thuis’, wat erg logisch is in het begin en zeker omdat dit mijn eerste grote reis in een andere cultuur is. Ik weet nog goed dat ik de eerste avond in het hostel best spannend vond en dat alles heel erg mee viel. Thuis heb ik, net als de meesten, verschillende ‘leventjes’. In de ene situatie ben ik meer introvert in de andere situatie meer extrovert. Door het reizen is dat verschil hier kleiner en ik heb het gevoel dat ik makkelijker het intro- en extroverte kan combineren. Het gaat ook zo gemakkelijk om mensen te leren kennen tot nu toe.

Ik ben vooral heel erg blij met de vrienden die ik dit semester heb gemaakt. De exchange studenten zijn allemaal heel verschillend en daarom heb ik ook verschillende dingen van hen allemaal geleerd. Van schelden in Italiaans tot het stijlen van mijn haar, maar vooral het besef hoe ontzettend veel bijzondere mensen er zijn! Iedereen heeft een ander verhaal en al zijn sommige mensen op het eerste gezicht misschien intimiderend op een of andere manier, ze hebben bijna altijd een leuke, grappige of zorgzame kant die ze graag met anderen delen. Het reizen en het maken van nieuwe vrienden heeft me ook constant laten beseffen hoe dankbaar ik ben voor mijn familie en vrienden. Dat is echt heel waardevol!

Ik sta nog steeds verbaasd van de vriendengroep van ‘de Monsu’. Sinds ik bevriend raakte met Megan, kon ik de rest van deze Australische studenten vriendengroep ook een beetje leren kennen. Daarmee heb ik echt een insiders blik kunnen werpen op de manier waarop ze met elkaar omgaan. Megan, Ryan en de rest vormen een vriendengroep die bestaat uit meer dan tien uitgesproken persoonlijkheden. Ik heb nog niet eerder een grote groep mensen zo makkelijk met elkaar om zien gaan. Voor zover ik ze heb leren kennen zijn ze bijna allemaal outgoing, en redelijk tot super extrovert. Een aantal van hen werken samen op de universiteit en zien elkaar elke dag. Er is altijd wel iemand om een praatje mee te maken of koffie mee te drinken. Als er iets mis is dan geeft dat niet en dan wordt er voor je gezorgd. Als je iets doet wat niet helemaal op zijn plaats is, dan wordt je dat duidelijk gemaakt. Ze zijn allemaal verschillend en dat vinden ze prima van elkaar en dat werkt! Het is niet alleen op de universiteit en bij het uitgaan dat het me opviel hoe open en ontspannen sommige mensen met elkaar omgaan, bijvoorbeeld ook bij Megan thuis met haar ouders en zusje. Ik ben dat nu gaan associeren als de Australische ‘relaxed’ manier van met elkaar omgaan.

Het studeren heeft me hier ook veel geleerd over mezelf nu en in de toekomst. Zo merk ik dat ik me niet echt op mijn plaats voelde op de Clayton campus, wat de grootste campus is. Daarentegen voel ik me helemaal thuis op de Caulfield campus: een kleinere campus met een centraal veldje waar je altijd wel een bekende tegenkomt om even een kop koffie mee te drinken als studiepauze. Dit liet me weer beseffen dat ik van grootschalige dingen op de korte termijn wel een shot energie kan krijgen, maar dat kleinschaligheid beter bij mij past. Dit is ook handig om te weten voor het reizen, zodat ik de wat kleinere hostels op kan zoeken bijvoorbeeld.

Verder heb ik ook op het gebied van “wat wil ik met m’n leven?!” dingen beseft. Ik weet dat ik echt een ideeen-persoon ben en bij langdurige projecten vaak vrij snel mijn enthousiasme verlies. Dit geld helaas ook voor de milieuwetenschappen van de UU. De initiele interesse is er nog steeds, maar de manier waarop de vakken worden gegeven en de mind-set passen niet bij mij. Ik merk daarentegen dat ik het misschien wel kan combineren met communicatie van milieuproblemen. Wetenschapscommunicatie trekt mij wel: wetenschappers onderling, tussen verschillende disciplines en van wetenschappers naar het publiek. Ik denk dat ik in Nederland me echt goed wil gaan orienteren op een master en ik sta open voor verschillende richtingen en ook voor verschillende universiteiten. Goede kans dus dat ik eerst een tijd ga werken.

Iets anders wat al heel lang in mijn achterhoofd zat, is het idee om kinderboeken te schrijven. Om een of andere reden is dit nu boven komen drijven. Bijvoorbeeld, toen ik eerder deze week op een trip was naar de Great Ocean Road en de Grampians kon ik me bij elke opvallende bloem, boom, of mosbedje voorstellen hoe dat het thuis vormt van allerlei kleine wezentjes die mijn brein bedenkt. Misschien dat ik hier maar eens wat aandacht aan ga besteden in mijn vrije tijd. Overigens heb ik ook al weer een tijdje zin om iets creatiefs te doen, zoals schilderen, dus misschien dat ik dat wel kan combineren. ...Afijn, ik blijf altijd maar allerlei wilde ideeën hebben en ik hoop dat ik voor deze mijn enthousiasme niet zal verliezen :)