Byron Bay, Rainbow Tempel, hippies en Brissy

Vorige week vrijdag zat ik te wachten op de bus die mij naar Byron Bay zou brengen. Ik had al gehoord dat het lastig zou zijn om een kamer te krijgen daar, omdat er 'schoolies' waren. Na het eindexamen van de middelbare gaan de ozzies massaal naar Byron Bay en Surfers Paradise om te feesten, dronken te worden en op het strand hun kater uit te slapen. Gelukkig kwam ik aan in de laatste week dus het was niet zo erg, maar ik was toch blij dat ik geboekt had in het enige hostel dat geen reserveringen van schoolies aannam. Uiteindelijk heb ik meer dan een week in Byron gezeten en ik had gemakkelijk nog veel langer kunnen blijven! En dat is te danken aan het meest geniale hostel: de Arts Factory Lodge. De Arts Factory ligt net buiten het dorp en bestaat uit een hostel met dorms, tipi's en een grote tent, met daarnaast een campingterrein. Naast dit alles ligt de lokale brouwerij met de bijbehorende Buddha Bar. Ik heb de eerste 6 nachten in de Wagon geslapen, de grote tent die van binnen een dorm met 10 bedden is. De laatste 2 nachten heb ik eindelijk op de camping geslapen.

Bij aankomst leerde ik meteen een toffe meid kennen: Anika. Een Duits meisje dat ook net was aangekomen. We zijn meteen samen naar de supermarkt gegaan om daarna samen te koken en een biertje te drinken in de Buddha Bar. Janey (UK?) en Morten (Denemarken) kwamen er ook bij, want Anika en Morten bleken elkaar al eerder tijdens het reizen te hebben ontmoet. Al snel kwamen Morten en ik er achter dat het enige andere Deense meisje dat ik ken uit Odensa zijn nieuwe vriendinnetje blijkt te zijn! Louise, die een paar jaar geleden in Uitgeest bleef logeren wanneer we naar Castlefest gingen. Wat een kleine wereld toch. We hebben die avond naar live muziek geluisterd en vervolgens de rest van de avond zelf meegezongen met Dave, een toffe, langharige kerel met een gitaar. Helaas kende hij niet veel Disney liedjes op zijn gitaar en laat dat nou het enige repertoire zijn dat een groep kan zingen die bestaat uit voornamelijk meiden uit verschillende landen. Gelukkig was daar toen: DJ Disney! Morten bleek bijna elk Disney liedje en zo mogelijk bijna elk eind jaren '90 liedje op zijn laptop te hebben.

Tijdens het eten de vorige avond had ik Jos leren kennen, een Nederlandse jongen. We hadden afgesproken om de volgende ochtend te gaan surfen, maar toen ik hem op zaterdagochtend zag leek hij klaar om te vertrekken, maar niet naar het strand.. Toen had hij het over een andere plek waar een groep mensen uit het hostel mee ging. De zogenaamde Rainbow Tempel. En of ik mee ging. Uh jahoor, prima, lijkt me gezellig... wat is het eigenlijk?? Uiteindelijk blijkt het de allerbeste beslissing tot nu toe! De Rainbow Tempel blijkt een soort hostel te zijn, midden in het regenwoud. Het heeft geen website of reclame, je moet het kennen om er te komen. Gewapend met een camera en een tandenborstel stapten Jos en ik in de auto bij Ozzie Jarrod en Italiaan Paolo, die samen het muzikale duo Wandering Eyes vormen. Het was meer dan een uur rijden, dus onderweg hebben we naar hun album (Including You) kunnen luisteren en ik ben nu plotseling fan van reggae, haha. We reden naar een klein plaatsje genaamd Rosebank en net voorbij het dorp gingen we verder via dirt road. Eenmaal bij bestemming aangekomen zag ik niks... ja, het lag echt in het regenwoud! Er gingen een heuvel steil naar beneden en op de helling is de rainbow tempel gebouwd. De tempel zelf is een enorme cilinder van 3 verdiepingen, een zoldertje en een dak waar je op kunt staan voor een geweldig uitzicht. Elke verdieping is in een andere kleur van de regenboog geschilderd. Binnen worden geen schoenen gedragen, overal liggen tapijten, hangen spiegels en beneden staan banken. Er zijn niet echt muren, maar in het midden is een enorm trappenhuis. Op de bovenverdiepingen staan bedden in een cirkel langs de rand, met uitzicht op de boomtoppen. Het is allemaal zelf gebouwd door Guy, een oudere hippie die daar woont met zijn zoontje. Om de tempel heen is een heel systeem van 'board walks' gebouwd. Er is een groot podium met instrumenten en versterking. Er is een dans-/theatervloer, er is een overdekte ruimte met hangmatten en banken en er wordt een verhoogde tribune gebouwd. Alles is van hout, alles is buiten. Naast de tempel is de 'leefruimte', oftewel een keuken vol vers eten, grote tafels waar je kunt eten of knutselen en een aantal banken om een vuurkorf. Alle 'muren' en balken zijn beschilderd of behangen met vlaggen en andere kunstwerken. Er zijn buddha's, schilderingen van de moeder godin, en verschillende aboriginal kuntwerken en religieuze afbeeldingen. Het ziet er allemaal super vrolijk en prettig spiritueel uit. Samen met het warme vuur en de constante muziek uit de gitaren en trommels was het een hemelse sfeer!

's Middags was het eerst een kwestie van kennis maken en het terrein verkennen. Met Jos en de Zuid-Afrikaanse Jason ging ik de tunnelgrot in die onder de boardwalks door loopt. In de afgelopen 10 jaar is deze steeds verder de heuvel in gegraven door Guy en zijn gasten. Best spannend, want we waren vergeten het licht aan te doen. Aan het eind van de middag hielpen we allemaal gezamenlijk met koken en opruimen. Gelukkig is er niet veel poetswerk, alleen de keuken. De toiletten zijn namelijk zo'n 50 meter de heuvel af en het zijn twee compost-gaten met een wc-bril erop. Werkt prima en heel ecologisch. We moesten alleen wel uitkijken voor bloedzuigers die zich met alle regen overal in het regenwoud schuilhouden totdat ze een prettig stukje warm vel vinden. Gelukkig hebben we ze, voor zover ik weet, allemaal kunnen ontwijken.

We waren met een enorm grote groep eigenlijk. Zo'n 15 misschien wel 20 man van het hostel en er waren ter plekke ook nog iets van 5 mensen die daar voor het weekend verbleven, met name lokalen. Na het eten hebben we de hele avond muziek gemaakt. Er was een enorme jamsessie, met gitaren en een stuk of 6 jembees. Eerst heb ik een uur of twee heerlijk staan dansen met Kat (Z-A), Nikki (Z-A) en Inbal (Israel) en nog een paar mensen. Hoe het er van kwam weet ik niet meer, maar op een gegeven moment zong ik een paar tonen en opeens zat ik met een microfoon in mijn hand. Het bleek zo leuk te zijn en zo goed te gaan dat ik uiteindelijk wel een uur gezongen heb! Samen, maar ook alleen. De helft van de liedjes verzonnen we gewoon terplekke, ondersteund door drums en didgeridoo. Zo gaaf! Er was daar een man met wie ik een klik had, we begonnen steeds op hetzelfde moment te zingen of dansen. Ik ben zijn naam vergeten, Jechua misschien? In ieder geval hadden we de grootste lol. Het was ook gaaf om de Filipijnse Albert te leren kennen. Ik ken maar weinig mensen die zo snel kunnen drummen en allerlei gekke snaarinstrumenten spelen. En dat terwijl ik de balfolk muzikanten ken! Het was een heerlijke avond en we gingen niet eens zo laat slapen. De volgende ochtend had ik heel veel zin om te zwemmen en er bleek een kleine oude afgraving vlakbij te zijn. Na een wandeling door de regen heb ik dus een duik genomen midden in het regenwoud.. heel bijzonder. En het werkt beter dan koffie! Haha, maargoed, dat wisten we al van de koude douches.

Op de terugweg naar Byron zijn Jos, Jason en ik uitgestapt bij de maandelijkse grote zondagsmarkt. Overal staan kraampjes met hippie-kleding, er is een podium met wereld muziek en toen ik Anika en Morten tegenkwam hebben we zelfs nog een artiest gezien die een heel zwaard inslikte, jakkes! Ook daar waren veel mensen op jembees aan het spelen, dus Morten en ik konden het niet laten om midden in de cirkel te gaan dansen. Om de mooie ervaringen te houden heb ik een armbandje gekocht. Het was die avond 5 december.. Sinterklaas! Het plan was om pannenkoeken te bakken, maar helaas gingen de keuken al dicht voordat wij begonnen met bakken.

De volgende dag zijn Anika, Morten en ik op een goedkope tourbus gestapt voor een dagtrip naar Nimbin, het beruchte hippie dorpje dat is ontstaan na een muziekfestival in de jaren '70. Het staat bekend om de grote beschikbaarheid aan drugs... wiet, magische koekjes, enzovoorts. Het is hilarisch om daar een uurtje rond te lopen en het museumpje te bekijken. Terug in het hostel bleek er een talent show te zijn. Ze kregen mij zover dat ik mijn naam opgaf, maar tegen de tijd dat die eindelijk geroepen werd stond ik een verdieping hoger met 2 pannen Hollandse pannenkoeken te bakken. Jammer dan, het eten was heerlijk! Het was wel heel gaaf om een aantal van de artiesten uit het hostel te horen. Met name Blake Noble. Ik had bij hem een didgeridoo-les gevolgd en nu bleek hij ook nog eens een geniale gitarist te zijn die speelt en drumt tegelijk. Het dak ging eraf!

De volgende dagen bestonden uit het leren kennen van mensen uit het hostel, surfen in de regen, op het strand liggen wanneer eindelijk de zon een dag scheen, biertjes drinken in de Buddha Bar en met een $2-home-made-muffin om middernacht een film kijken in de bioscoop met lounge banken, bekleed met bonte koeienstof. Elke avond was er live muziek. Of het nou in de Bar was, in het hostel of in de Jungle Hut (de camping van de Arts Factory), of zelfs midden op straat in Byron Bay... Na een open mic night in de Buddha Bar ging ik namelijk met Gaz (Garreth) mee naar het stadje. Hij is een pianist en ging daar busken (geld verdienen met straatmuziek) samen met Paolo. Het was super leuk om te horen en uiteindelijk was er een of andere vreemde kerel die tien dollar in de bak legde zodat ik het album van Wandering Eyes kon hebben, hoe tof! [Die staat nu op terwijl ik dit typ]. Donderdags ben ik uit de Wagon (grote tent-dorm) verhuisd naar de camping, waar ik de tent deelde van de Zuid-Afrikaanse Kat. Een super toffe meid, ik hoop haar en haar vrienden echt nog eens op te kunnen zoeken! 's Middags weer even naar het strand. Gelukkig zwommen we op tijd, want aan het eind van de middag waren er haaien vlakbij de branding. Na een iced Mocha uit Haley's cafe (Fresh) en een zalm-sushi was het internettijd... mijn hele reisplan is nu omgegooid. 's Avonds speelde Blake weer op zijn gitaar en kon ik ook eindelijk Kay horen, een klein Japans mannetje dat geniaal is met een loopstation en allerlei kleine instrumentjes. Ik heb een mondharp van hem gekocht, want die maken zo'n leuk geluid!

De laatste dag in Byron Bay ben ik met Kat om 7 uur 's ochtends naar de vuurtoren op de heuvel gelopen. Dat is het meest oostelijke punt van Australië. Het bleek een twee uur durende wandeling te zijn, de heuvels op en af, door het woud en langs de kust. Super mooi en een goeie work-out en onwijs gezellig samen met Kat. We waren om 9 uur 's ochtends weer terug en de rest van de camping begon net wakker te worden. Na een heerlijk ontbijt met yoghurt, vers fruit, zaden en noten werd het tijd om naar het strand te gaan en ook al om mijn backpack in te pakken.

Ik ben nu mijn tweede dag in Brisbane, Ik verblijf bij een jong stel dat hier gaat studeren, Myall en Amy. Het is leuk dat zij ook van folkmuziek houden, omdat Amy's moeder les heeft gegeven in traditionele dansen. Naline bleek ook in Brisbane te zijn dus hebben we gister gezellig koffie gedronken en bijgekletst. Het was net als vanouds in Melbun, echt fijn. Ik ben ook weer in totaal een uur of 7 in een ziekenhuis geweest om nogmaals mijn oog te laten nakijken. En het is allemaal goed! Het is zelfs veel beter dan de laatste controle in Melbourne ruim een maand geleden. Geen oogontsteking meer en nu zorgeloos verder reizen!

Na heel wat denken en heel wat wandelingen van en naar het internetcafe is dit mijn nieuwe plan: De 14e (uhhh morgenochtend!) vlieg ik van Brisbane naar Nieuw Zeeland, naar de stad Christchurch op het zuider eiland om precies te zijn. Dan heb ik zo'n 6 weken, inclusief kerst en oud-en-nieuw om me tussen de hobbits en orks te wanen. Daarna vlieg ik naar de west-kust van Australie. Na een maand kom ik weer terug naar de oostkust, in het noorden bij Cairns, om het deel van het oosten te zien dat ik nog niet gezien heb en misschien aan het einde nog even een dagje in Byron te stoppen.. wie weet. Het is in ieder geval een extreem jaar wat betreft het klimaat... Het regent overal aan de oostkust en ze verwachten vroeg en veel cyclonen. Tegelijktijd is het in NZ en aan de westkust wel mooi weer (in tegenstelling tot normaal voor NZ), dus ik ben blij met de verandering. Het was wel even schrikken om alle vluchten te betalen! Maargoed, ze waren nu nog relatief goedkoop.